دوره 12، شماره 1 - ( 1-1398 )                   جلد 12 شماره 1 صفحات 29-45 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Asgardoon M H, Azizi S, Ebrahimi A, Ahmadian M H. Futility in Complementary and Alternative Medicine: A Critical Review from an Ethical Perspective. ijme. 2019; 12 (1) :29-45
URL: http://ijme.tums.ac.ir/article-1-5964-fa.html
عسگردون محمدحسین، عزیزی سپهر، ابراهیمی آذین، احمدیان محمدحسین. بیهودگی در طب مکمل و جایگزین؛ مقاله‌ای مروری‌تحلیلی با رویکرد اخلاقی. اخلاق و تاریخ پزشکی. 1398; 12 (1) :29-45

URL: http://ijme.tums.ac.ir/article-1-5964-fa.html


1- دانشجوی MD-MPH، انجمن دانشجویی بیماریهای نقص ایمنی ایران، مرکز پژوهشهای علمی دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2- پزشک عمومی، کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتیدرمانی ایران، تهران، ایران
3- دانشجوی MD-MPH ، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4- دانشجوی MD-MPH، مرکز پژوهش‌های علمی دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
چکیده:   (769 مشاهده)
تعاریفی متعدد از بیهودگی در پزشکی ارائه شده است. بیهودگی در پزشکی در مراقبت از بیمار، به حالتی گفته می‌شود که در آن هر نوع مداخله‌ای، اعم از اقداماتی که به ‌قصد تشخیص، پیشگیری، درمان، توان‌بخشی یا سایر اهداف پزشکی به انجام می‌رسند، فایده‌ای برای آن بیمار نداشته باشد. این مطالعه‌ی مروری‌تحلیلی، با هدف افزایش درک پزشکان و دیگر ارائه‌دهندگان خدمات سلامت از مسأله‌ی بیهودگی در طب مکمل و جایگزین، انجام شد. طی جست‌وجوی گسترده، بیش از هزار مقاله یافت شد که با بررسی عنوان و خلاصه‌ی آن‌ها، پژوهش‌های نامرتبط حذف و متن ۲۱۹ مقاله، کامل خوانده شد. در نهایت نیز، ۱۱۸ مقاله، برای مرور، انتخاب و مطالعه شدند. نتیجه‌گیری درباره‌ی پسندیده‌بودن اخلاقی ارائه‌ی درمانی بیهوده در طب مکمل، بنا بر رویکردهای گوناگون متفاوت است؛ بنا بر رویکرد وظیفه‌گرایی و اصل عدالت از رویکرد اصول‌گرایی، هیچ‌کس مجاز به کاربست درمان‌های بیهوده نیست؛ درحالی‌که در رویکرد موردی و اصل اتونومی بیمار، چنین نظری پذیرفته‌شده نیست . بر اساس رویکرد سودگرایی، تنها، درمان‌های مبتنی بر شواهد را می‌توان از لحاظ اخلاقی بررسی کرد و آن دسته از درمان‌های مکمل که بیهوده‌بودنشان نشان داده شده است، باید منع شوند و ارائه‌دهندگان خدمات مراقبت سلامت، نباید آن‌ها را به بیماران ارائه دهند؛ چراکه نوعی کلاهبرداری و فریب بیمار است. پیشنهاد می‌شود در زمینه‌ی روشن‌سازی مرز میان اثر پلاسبو و نوسبو و بیهودگی مطالعاتی بیشتر انجام گیرد.
 
متن کامل [PDF 266 kb]   (196 دریافت)    
نوع مطالعه: مروری | موضوع مقاله: اخلاق پزشکی
دریافت: ۱۳۹۶/۹/۲۴ | پذیرش: ۱۳۹۸/۴/۲۵ | انتشار: ۱۳۹۸/۴/۲۵

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به اخلاق و تاریخ پزشکی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2017 All Rights Reserved | Iranian Journal of Medical Ethics and History of Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb